Saib Tabrizi: Safavid era
مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد
Ghazal 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها
Ghazal 3020قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزدبه قدر آب بر خود گوهر سیراب می لرزد
Ghazal 3021به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزدکه خورشید جهان افروز بیش از ماه می لرزد
Ghazal 3022مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزدکه شمع از بال و پر افشانی پروانه می لرزد
Ghazal 3023دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد
Ghazal 3024سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزدبه آب خود چراغ گوهر شب تاب می سوزد
Ghazal 3025اگرچه شمع کافوری خرد در خانه میسوزدچراغ از چشم شیران بر سر دیوانه میسوزد
Ghazal 3026خمار می مرا در گوشه میخانه میسوزدشراب من چو داغ لاله در پیمانه میسوزد
Ghazal 3027کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟ز اشک آتشینم دامن صحرا نمی سوزد
Ghazal 3028مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد
Ghazal 3029غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد
Ghazal 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بالهااز خرامت عالم آسوده را زلزالها
Ghazal 3030ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد
Ghazal 3031ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟اثر در دل ندارد گریه ای کز توتیا خیزد
Ghazal 3032به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزدکه خونبارست هر ابری که از دامان تر خیزد
Ghazal 3033زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزدبه جای گرد از بنیاد هستی داد برخیزد
Ghazal 3034زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزدزننگ کفر من مو بر تن زنار برخیزد
Ghazal 3035مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد
Ghazal 3036خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد
Ghazal 3037مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزدکه از پیش نظر گردون مینارنگ برخیزد
Ghazal 3038به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزدزغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد
Ghazal 3039نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزدمگر ابری زبحر گریه مستانه برخیزد
Ghazal 304تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جامهاچون رم آهو بیابانی شدند آرامها
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.