Safavid era
تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفتاشک گرم از دیده خورشید غلطیدن گرفت
Ghazal 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Ghazal 1400جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفتموج این دریای ساکن اضطراب از من گرفت
Ghazal 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محالبا دو دست بسته نتوان دست یغمایی گرفت
Ghazal 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت
Ghazal 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Ghazal 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت
Ghazal 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت
Ghazal 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت
Ghazal 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت
Ghazal 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمتبه چرخ آرد زمین را چون فلک گردیدن چشمت
Ghazal 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت
Ghazal 141پردهدار و حاجب و دربان نمیباشد مراخانه چون آیینه بیمهمان نمیباشد مرا
Ghazal 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت
Ghazal 1411چهره صاف تو آیینه اندیشه نماستجان ز سیمای تو چون آب ز گوهر پیداست
Ghazal 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست
Ghazal 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟
Ghazal 1414هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاستآخر ای خانه برانداز سرای تو کجاست؟
Ghazal 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاستاشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست
Ghazal 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاستکه درین آینه، جوهر به تماشا برخاست
Ghazal 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست
Ghazal 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
Ghazal 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست
Ghazal 142داغ عشق از سینهٔ روشن به دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.