Ghazal 3166

دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماندچو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3167

زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماندحضور خانه در بسته از جنت نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3168

ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماندکه جز خاک سیه از عود در مجمر نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3169

سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3170

به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماندکه خاری گر خلد در دست و پا پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3171

دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماندندارد گرچه اصلی این خبر پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3172

سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماندچو عشق آمد دگر اندیشه خامی نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3173

زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3174

حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیندزخط و خال کثرت چهره وحدت کجا بیند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3175

رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟که بردارد زیوسف چشم و راه کاروان بیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3176

همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیندچه آسایش زخرمن دیده غربال می بیند؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3177

کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیندزخود رم کرده آزاری زدام و دد نمی بیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3178

زحیرت عاشق از نظاره اغیار گل چیندکه بلبل مست چون شد از در و دیوار گل چیند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3179

زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیندبه حرف سخت از جوش خود این میخانه ننشیند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 318

فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3180

زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خودمبر در پیش هر بی آبرو زنهار آب خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3181

تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خودکه پیران می کنند از قامت خم حلقه نام خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3182

کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟به دندان گیرد از افسوس هر ساعت زبان خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3183

به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3184

به همت کشتی تن را شکستم تا چه پیش آیددرین دریای بی پایان نشستم تا چه پیش آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3186

کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟نیاید از ده انگشت آنچه تنها از زبان آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.