Seljuk era
چون عود اگر چه تن بلاکش دارمچون مجمر اگر چه دل بر آتش دارم
Rubai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rubai 110دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرمو آن دل که من از تو باز گیرم که برم؟
Rubai 111تا کی غم وصل تو پر آوازه خورمبیدل ز تو اندوه بی اندازه خورم
Rubai 112چون در شب هجر تو فرو شد روزمواندر غم تو نیست کسی دلسوزم
Rubai 113گفتم به مراعات دل و تن برسمیک چند به حق دوست و دشمن برسم
Rubai 114تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟یا دل که غم هجر و وصال تو کشم؟
Rubai 115ماییم درین زمانه سر دفتر غمغم در خور ما آمده ما در خور غم
Rubai 116جان خواست ز من دوش بت دلگسلمگفتم بدهم باز نفرمود دلم
Rubai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
Rubai 118روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
Rubai 119در شیوه عشق بیش ازین کم نزنمور دل ببرد دو دیده بر هم نزنم
Rubai 120با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟وین درد گرفته را به دامن چکنم؟
Rubai 121چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟
Rubai 122هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم
Rubai 123چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
Rubai 124گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
Rubai 125ای دیده اقبال به رویت نگرانعاجز شده از فر تو صاحب نظران
Rubai 126مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشاندر کار هنر سستی و بدجهدیشان
Rubai 127زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن
Rubai 128آن عاقل دوست همچو ابله دشمنآن کرد به من کان نکند صد دشمن
Rubai 129تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن
Rubai 130صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
Rubai 131آساید اگر شوی تو همخوابه منگوش فلک ستمگر از لابه من
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.