Seljuk era
کندم همه شب ریش ز عشقت تا تو!کافر شدی و نماند خونی با تو
Rubai 133ای گشته زیان مملکت سود از تو!رو تازگی جهان بیفزود از تو
Rubai 134هر تخم که کاشتم نیامد به دروتا چند خورد کهنه دلم غصه نو
Rubai 135چون سایه نه نیستم نه هستم بی تووز سایه خویشتن گسستم بی تو
Rubai 136وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟جانی که مراعات دلم کردی کو؟
Rubai 137ای شب چکنم چاره! من از بهر خدایتنهایی و تیرگی و بندی بر پای
Rubai 138ای برده دلم به صد هزار استادی!در عشق تو بندگی به از آزادی
Rubai 139صد عشوه نغز و دلستان آوردیتا عمر عزیزم به زیان آوردی
Rubai 140با دل گفتم چو دلبری بگزیدیبنشین و بگو که با منش چون دیدی؟
Rubai 141ای موی سپید! اگر شبی با یاریبنشینم و از عیش بر آید کاری
Rubai 142ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزیدر جستن وصل آب رخ خود ریزی
Rubai 143زان دل ز من ای سرو سهی! نستانیخواهی که ز من دل تهی نستانی
Rubai 144هر شب صنما! که رای زی خنده کنیصد عاشق مرده را به لب زنده کنی
Rubai 145یک دم به وصال با رهی ناساییجز سوی خلاف کار من نگرایی
Rubai 146آنکس که به چهره بوستانیست توییوانکس که به غمزه دلستانیست تویی
Rubai 147در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی
Rubai 148دل گفت مرا که آن بت از دلجوییدیدی که نکرد با تو جز بدخویی
Rubai 149ای غم! تو فراق من گزینی گوییوی هجر! تو مهره باز چینی گویی
Qasida 1ای به جلال تو شرف، قدرت ذوالجلال راگشته کمال تو گوا، قادر پر کمال را
Qasida 2چهره با جمال تو، مایه دهد جمال راغبغب چون هلال تو، بدر کند هلال را
Qasida 3نار است شعله شعله، رخ دلبرم ز تابمار است عقده عقده، دو زلفش بر آفتاب
Qasida 4هیچ کس چاره ساز کارم نیستچه کنم بخت سازگارم نیست
Qasida 5این دل چه دلست و این چه یار استکار من از این دو سخت زار است
Qasida 6آنکه ز شرم لطف او، آتش ناب آب شدگمشده نعل مرکبش، افسر آفتاب شد
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.