Seljuk era
دیدم چو مه و مهر میان کویشگرمابه زده آبچکان از مویش
Rubai 99من «مَهْسَتیاَم» از همه خوبان شده طاقمشهور به حسن در خراسان و عراق
Rubaiyat, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر
Rubai 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Rubaiyat, 101باید سه هزار سال کز چشمه خوریا کان گهر گردد یا معدن زر
Rubai 102ای از تو مرا غصه سودا حاصلهجرانک قاتلی و نعم القاتل
Rubai 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Rubaiyat, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Rubai 104جانا نفسی دور نهای از یادمدلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم
Rubaiyat, 104از بس که کند زلف تو با روی تو نازبیم است که از رشک کنم کفر آغاز
Rubai 105هر جوی که از چهره به ناخن کندماز دیده کنون آب در او میبندم
Rubai 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Rubaiyat, 106دریافتم آخر ز قضا را به شبشصد بوسه زدم بر لب همچون رطبش
Rubai 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم
Rubai 108شاگرد گره زنان موی تو منممولای مشاطگان روی تو منم
Rubai 109در وصف تو بسیار سخن راندهایمبسیار کُتُب ساخته و خواندهایم
Rubaiyat, 109آن دیده که دیدن تو بودی کارشاز گریه تباه میشود مگذارش
Rubai 110هر شب ز غمت تازه عذابی بینمدر دیده به جای خواب آبی بینم
Rubaiyat, 110در ره چو بداشتم به سوگندانشاز شرم عرق کرد رخ خندانش
Rubai 111لعل تو مکیدن آرزو میکردممی با تو کشیدن آرزو میکردم
Rubaiyat, 111ترکم چو کمان کشید کردم نگهشدیدم مه و عقربی به زیر کلهش
Rubai 112من عهد تو سخت سست میدانستمبشکستن آن درست میدانستم
Rubai 113در کوی خرابات یکی درویشمز آن خم زکوة می بیاور پیشم
Rubai 114برخیز و بیا که حجره پرداختهاموز بهر تو پردهای خوش انداختهام
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.