Seljuk era
از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشتوز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت
Rubai 72تب داشتهام دو هفته ای ماه دو هفتتبخال دمید و تب نهایت پذرفت
Rubai 73از دست غم انفصال میجویی، نیستبا ماه نو اتصال میجویی، نیست
Rubai 74آفاق به پای آه ما فرسنگی استوز نالهٔ ما سپهر دود آهنگی است
Rubai 75بپذیر دلی را که پراکندهٔ توستبرگیر شکاری که هم افکندهٔ توست
Rubai 76خاقانی! اگرچه عقل دست خَوش توستهممحرم عشق باش، کهاندُهکشِ توست
Rubai 77آن غصه که او تکیهگه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است
Rubai 78رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوستلشکرگه آن زلف سر افکندهٔ اوست
Rubai 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست
Rubai 80آن نرگس مخمور تو گلگون چون است؟بادام تو پستهوار پر خون چون است؟
Rubai 81خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است
Rubai 82تا یار عنان به باد و کشتی داده استچشمم ز غمش هزار دریا زاده است
Rubai 83از غدر فلک طعن خسان صعبتر استوز هر دو فراق غم رسان صعبتر است
Rubai 84خاقانی از آن شاه بتان طمع گسستدر کار شکستهای چو خود دل دربست
Rubai 85غم بر دل خاقانی ترسان بنشستگو بر لب آب و آتش آسان بنشست
Rubai 86آن بت که ز عشق او سرم پر سوداستنقش کژ او هیچ نمیگردد راست
Rubai 87آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
Rubai 88ای صید شده مرغ دلم در دامتمن عاشق آن دو لعل میگون فامت
Rubai 89غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیهگاهی دهدت
Rubai 90قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است
Rubai 91دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچوز حاصل ایام چه در دستم هیچ
Rubai 92هیچ است وجود و زندگانی هم هیچوین خانه و فرش باستانی هم هیچ
Rubai 93خاقانی اساس عمر غم خواهد بودمهر و ستم فلک به هم خواهد بود
Rubai 94استاد علی خمره به جوئی داردچون من جگری و دست و روئی دارد
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.