Seljuk era
گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Rubai 144دندان من ار دوش لبت رنجان کردتب با تن من به رنج صد چندان کرد
Rubai 145رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
Rubai 146غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد
Rubai 147صد باره وجود را فرو ریختهاندتا همچو تو صورتی برانگیختهاند
Rubai 148آهو بودی پلنگ بدساز مگردگرگ آشتیی بکن سرافراز مگرد
Rubai 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Rubai 150خاقانی امید بر تو بیشی نکندکس بر تو به گاه عهد پیشی نکند
Rubai 151تا چشم رهی چشم تو را چشمک داداز چشمهٔ چشم من دو صد چشمه گشاد
Rubai 152دُرّی که شب افروزتر از اختر بوداز گوهر آفتاب روشنتر بود
Rubai 153خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rubai 154رخسارهٔ عاشقان مزعفر بایدساعت ساعت زمان زمانتر باید
Rubai 155دلها همه در خدمت ابروی تواَندجانها همه صید چشم جادوی تواَند
Rubai 156تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرداز نالهٔ او جهان بنالید به درد
Rubai 157چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Rubai 158ای از دل دردناک خاقانی شادغمهای تو کرد خاک خاقانی باد
Rubai 159ای بت علم سیه ز شب صبح ربودبرخیز و می صبوحی اندر ده زود
Rubai 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Rubai 161آن شب که دلم نزد تو مهمان باشدجانم همه در روضهٔ رضوان باشد
Rubai 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Rubai 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Rubai 164چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر
Rubai 165خاقانی را آنکه بود سلطان هنرچون شمع بسی نشست بر کرسی زر
Rubai 166خاقانی اگر یار نماید رخساررخسار چو زر به ناخنان خسته مدار
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.