Küçədə itirdim...
"Yaşaya bilmirəm bu sayaq daha,Bəsdir,Yorulmuşam,Qurtaraq daha!"Deyə avtobusa mindin...Dayandım,Vaxt da mənim kimi dayandı, sandım.Yox! O dayanmadı, işlədi yenə.
Minib avtobusa səninlə birgəBir göz qırpımında zaman da getdi,İxtiyar da getdi, güman da getdi...
Bu nədir?ayağım üzüldü yerdən.Hər şey öz yerini dəyişdi birdən,Dayandım...Arxamca yollar süründü,Saat da tərsinə dolandı, döndü.Səndən ayrılmadım,Səndən mən, gülüm,Özümdən ayrıldım,Özümdən, gülüm!Bilmədim nə idim,indi nəyəm mən?Küçələr uçruma döndü gözümdə.Səni itirdiyim bu anda bilsən,Yolların üstündə itdim özüm də.Dolaşdı kainat,Qarışdı aləm,Kimdir qulağımda belə hönkürən?Küçədə itirdim səni, dözmürəm;Həyatda itirsəm neylərəm görən?
İyun, 1967
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/bextiyar-vahabzade-kucede-itirdim
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Sonna məndən kim, nə bolmuş ya nədirVarAcanımda yanədir.
Khosrow and Shirin, chapter 43چو روزی چند شاه آنجا طرب کردبه یاری خواستن لشگر طلب کرد
Baxa bilmirikGörən bizi kim qarğıyıb,Tilsimdən çıxa bilmirik.
Olubdu qəm yatağı, şad gördüyün könlümOlubdu qəm yatağı, şad gördüyün könlümDağıldı qüssədən, abad gördüyün könlüm.