در کوی تو عقل بی قراریستبی روی تو روح سوگواریست

هر تار ز نرگس تو تیری استهر موی ز طره تو ماریست

وصل است ز تو نخست پس هجرآری پس هر میی خماریست

نومید نیم ز کار وصلتزیرا که زمانه هم به کاریست

خود عشق چه در خورست ما را؟ما را نه دلی نه روزگاریست

شادم که مجیر را غم تواز هر چه گذشت یادگاریست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love