دلم عشق ترا چون جان نهان داشتمسوز آن دل که عشقت را چو جان داشت

Eşqini könlüm mənim bir can kimi pünhan tutar,Bağrımı yandırma, onda can tək öz eşqin də var.

به چشمم عشق تو خوش لقمه ای بودچو خوردم استخوان اندر میان داشت

Əvvəl-əvvəl zənn qıldım eşqini yumşaq tikə,Çün yedim, onda sümük varmış, boğazım yırtılar.

زبانم سوخت چون نام غمت بردتو گفتی نامش آتش در دهان داشت

Bircə ad çəkdim qəmindən, odlanıb yandı dilim,Sən demə, ağzında od var bu adın, yanğın saçar.

ترا دل چرب مرغی دید و نشنیدکه غم بر شاخ مرغت آشیان داشت

Çox gözəl bir quş göründüm şaxə üstə könlümə,Bilmədim ancaq yuvanda qəm, kədər məskən salar.

نهادم نام عشقت سود داروولی ناخورده جانم را زیان داشت

Faydalı dərman adı qoydum, tutuldum eşqinə,Fayda yox, verdi ziyan, qopdu canımda ağrılar.

چه گویم خشک جانی رفت از آنکسکه در عالم ز خشک و تر همان داشت

Bir quru canı əlindən getdi bir avarənin,Var-yoxum tək o quru candı, apardın, ey nigar!

مجیر از غمزه شوخت بدان جستکه خون آلوده تیری در کمان داشت

Şux qəmzəndən elə bir halə düşdüm ki, Mücir –Bağrına sanki kamandan qanlı bir ox sancılar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love