Anberünle niçe gönlümi perîşân idesinGözümün lü'lü'lerini niçe mercân idesin

Düşmen ü döstı sen berk ile yaz bulıdı tekKimi handân kimini derd ile giryân idesin

Bülbülün ağladuğı veçhe gerek ki oturaÇünki gül üsdine sen sünbül ü reyhân idesin

Gözlerün derdilme dermân didi dermânı kanıSen yine kan ile meğer ana dermân idesin

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Gözüne yüz kan ile dil bir arah içüremezPes ne lâzım ki humâra anı biryân idesin

SourceDivan, G 1256: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring