Kanısın sen kanısın sen kanısın sen kanısınYüregümün kanısın sen kanısın sen cânısın

Ne hevâsın ne nevâsın gönülün çenginde senBilmezem kandan gelürsin hâtif-i rabbânîsin

Sen ki cânistân-ı ırâkîsin sana dil zîredürDil ne kadri ola tapunda çü sen kirmânîsin

Sihr ü lutf ile gözün la'lün dirûdür depelerÎsî-i meryem misin yâ mûsî-i imrânîsin

Rûşen oldur ki yanaram âteş-i la'lün içünGer behâ oldı girân no a begüm erzânîsin

Müşterî oldı zuhal sevdâsına zülfeyninünDidüm otur aşaga ışkında bir keyvânîsin

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Cânîsin gönülüme sen cânîsin gönülümeYâr-ı cânîsin nigârâ lîk yâr-ı cânîsin

SourceDivan, G 256: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets