Yeri oldu-olmadıhəkim kigirdi xəstənin qılığına,Nəsə pıçıldadıdostlarındanbirinin qulağına -

Onda həkim,Salam-əleykim!Hardan gəldi çıxdıölüm - bu qoca kaftar.Yaman kəmfürsətdir,Görmür ki,əlimdə nə qədər işim var?Heç kim inanmır ki,Öləcək..Elə mən də...Amma ölümoğlanlarımınkədərli təbəssümüyləgülümsəyəndə,Onların, hələ dünyanıtamam yığa bilməmişgözləriylə baxandaonlarla bir oyanıb da,Bir oynayanda,Hər işdə onlardangeri qalmayanda,Sadiq köpək kimi girəni,çıxanı yoxlayıbqapının yanından ayrılmayanda,İnandım öləcəyimə...Demədim heç kimə.Tabutuma oğlanlarımıyaxın qoymayın!Təbəssümlərini qoyarlar ora,Qoymayın onlarıhəyətdən bir adam çağıra,Oyuncaqlarını,oyunlarını gətiribqoyarlar tabutuma,Birdən-birəqocalarlar.Mənsə aparıramsizə lazım olmayannəyim var.

Amma qoyub gedirəmnöqsanlarımı.Onlar narahat yaşadaroğlanlarımı,TabutumaBir az kağız qoyun,bir dənə də qələm.Hayıf, bu yaşda heç nə,heç nə deməmişəm.Dostlarbir şeir desinlər,İşdi imkan olsabir dənə də mahnıçaldırsınlar.Şeirlə mahnının möcüzəsiləAyılmağaçox dəli bir ümidim var.Ölüm çəkmiş olsa üzüməsarı bir kədər,Əvvəlki təbəssümümüsalın yadadüşünüb bir qədər.Gecələryazmaq,oxumaq eşqi gələndəPaşanın,Azərin,Orxanın,Asın təbəssümümüdivar lapması kimibaşı üstdənUç canımın,üçigid oğlanımınPaşamın,Azərimin,Orxanımın.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets