Hərdən mənə elə gəlirEldən uzaqdayam mən,Bir tufanla harayasaAtılmışam Vətəndən.

Nə xəritəm, nə kompasım...Dolaşıram düzləri.Kor olmuşam...Heç nə görmür,Heç nə seçmir gözlərim.

Sanıram ki, sərhədləriİqlim-iqlim gəzirəm,Nə usanıb yoruluram,Nə gəzməkdən bezirəm.

Daşa, suya, torpaqlaraSürtə-sürtə əlimi,Axtarıram Vətənimi –Azərbaycan elini.

Budur, çinar xışıltısı,Budur, turac nəğməsi,Yanağımı qarsılayırOdlu Muğan nəfəsi,

Su içirəm – torpaq dadır, –Ya Arazdır, ya da Kür,Söykənirəm bir ağaca –Bu deyəsən söyüddür.

Narınc, turunc ətri gəlir –Bu, limonlu Talışdır,Yellər əsir, dəli yellər –Xəzri mənə tanışdır.

Dağ aşıram – ya KəpəzdirYa Qoşqar, ya Savalan.Kor olsam da tanıyıram:Mənimkidir bu məkan!

Kor olsam da tanıyıram:Azərbaycan özüdür!Ana Vətən, səni tapanÜrəyimin gözüdür!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Homeland