Sən inciyib getdin, ay dost,Həftələrim aya dönüb.Sənsiz soyuq keçən günlərBuz bağlayan çaya dönüb.Dost həsrəti nə ağırmış,Dostun dağı yaman dağmış.Düşünməzdim könlüm səniBu həsrətlə anacaqmış.Alıb kitab oxuyuram –Tez qarışır ağla qara,Bənzəyirəm gözlüyünüİtirmiş bir ixtiyara.İki söz də yazammıram,Küsdürmüşəm sanki təbi.Elə bil ki, quruyubdurQələmimin mürəkkəbi.Səsin yenə qulağımdaCingildəyir nida kimi.Gülüşlərin eşidilirHərdən əks-səda kimi.Sənsizlikdən günəşin dəAzalıbdır sanki nuru.Otağımda yerin boşdur,Ürəyimdə yerin durur.Həyətim də, eyvanım daGəlişinə müntəzirdir.Açıq süfrəm, dadım – tamımGülüşünə müntəzirdir.Ürəkaçan söhbətinə,Sualına müntəzirəm,Bir baxımlıq, bir görümlükVüsalına müntəzirəm.Gözlərində günəş gəzənGünəbaxan həsrəti var.Gözlərimdə dost itirmişBir insanın möhnəti var.Ürəyimdə ümidsizlik,Ümid, güman savaşı var.Dodağımda həsrətinlə,Başqalaşıb bayatılar:

Bulud keçdi, çən gəldi,Kətan köynək tən gəldi.Qapıya kölgə düşdü,Elə bildim sən gəldin.

Gəl ümidin qanadında,İntizarın belini qır.Gəl bir ildə iki dəfəÇiçək açsın çəmən-çayır.Gəl bir ildə iki dəfəSənə çiçək daşıyım mən.İki bahar yaşayım mən,İki ömür yaşayım mən.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation