Ghazal 2406

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزدغوطه در سرچشمه خورشید چون عیسی نزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2410

بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسدکف به اندک سعیی از دریا به ساحل می‌رسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2413

از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شدناله زنجیر، خوابم را صدای آب شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2426

تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شدراهرو آسوده گردد راه چون پیموده شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2428

بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شدجوهر تیغ زبانم موی آتش دیده شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2429

دل پریشان از پریشان گردی نظاره شداز ورق گردانی آخر مصحفم سی پاره شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2436

از تماشایی صفای روی جانان کم نشدعالمی گل چید و برگی زین گلستان کم نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2438

هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشداز لب یاقوتیی دندان من خونین نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2448

کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟شمع در راه نسیم صبح گردن می کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2453

آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفدسهل باشد غنچه گل بشکفد یا نشکفد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2454

حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکدپاکدامانی چون شبنم از رخ گل می‌چکد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2457

شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاندخوشه ای برداشت هر کس دانه ای اینجا فشاند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2461

از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماندروی مه ناشسته در سرچشمه خورشید ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2462

عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماندبس که پر زد درقفس این مرغ از پرواز ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2470

اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2473

بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اندتو گمان داری که از بهر بیانت داده اند

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 2474

ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اندگریه ای سوزانتر از اشک کبابم داده اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2485

از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2489

از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2495

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2496

اهل همت جنس خواری را به عزت می خرندخاک راه را از تهیدستان به قیمت می خرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2500

جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زندابر چون بی‌آب شد بر قلب دریا می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2504

هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2509

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2524

خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2525

آسمان از برق آهم دست و پا را گم کندشور اشک من نمک در دیده انجم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2535

ناله آتش عنانم رخنه در گردون کندگریه پا در رکابم شهر را هامون کند

Saib TabriziGhazal1 min