Nə kim səhifeyi-tədbirə əql edər məstur,Saqınman ani olur, olmaz olmayan məqdur.

Həvayi-dari-bəla umma hər həvayidənKim, ol məqamdədir sərbülənd olan Mənsur.

Hərifi-ərreyi-qəm sanma hər quru ağacıKi, yazılur Zəkəriyya adına ol mənşur.

Dili-püratəşi-aşiqdir ahi-sərdlə xoş,Olur bürudətə mayil təbayei-məhrur.

Füsürdə zahid əgər aşiqi-cigərsuzəRəfaqət etsə yüz il zülmətinə düşməz nur.

Saqınma bir arada ixlilat qılmaq ilən,Dutar mizaci-qərənfil təbiəti-kafur.

Xoşam ki, eşq ilə risvayi-xasü aməm mən,Fələk bu şiyvə ilə eyləmiş məni məşhur.

Müdam nəqdi-həva xatirimdədir məknun,Həmişə fikri-məhəbbət dilimdədir məzkur.

Nəçük həva, nə məhəbbət? Məvəddəti-şahiKi, xəlqədir səbəbi-feyzi-kirdigari-qəfur.

Məhi-sipəhri-nübüvvət, Mühəmmədi-qürəşi,Çiraği-şami-əbəd, afitabi-sübhi-nüşur.

Şahənşəhi ki, Süleymani-mülki-mə’ni olub,Müti’ oldu ona cinnü insü vəhşü tüyur.

Cahanı açmaq üçün tapşırıldı həzrətinə,Kilidi-məxzəni-məhruseyi-vüqufü şüur.

Yetirdi silsilə tari-hesabi-hicrətinə,Üzülməsin deyibən rişteyi-sininü şühur:

Şikəsti-nüqreyi-xalis əyari-məh qoydu,Əyari-nüqreyi-zatında ehtimali-küsur.

Rüxü qədidir olan xəlvəti-cinan içrə,Çiraği-məclisi-qilmanü şəm’i-məhfili-hur.

Nə şək ki, axdı Bəvadidə barmağından su,Bu şərhədir mütəzəmmin xütuti-mövci-bühur.

Müxalif əmrinədir badə kim, əyağə düşər,Nəqizdir ona kim, guşimal yeyər tənbur.

Əya şəhi ki, güruhi-peyəmbəri-mürsəl,Behiştə basmaz ayaq səndən almadan dəstur.

Əgərçi xaməyə əl urmadın, əlində idi,Xəti-bətaləti-”İncil”ü hərfi-nəsxi-“Zəbur”.

Nə söz ki, onda sənin yox rizayi-xüddamin,Qalur sərayi-təbiətdə ta əbəd məhsur.

Burax hicab niqabın gözəl cəmalindənKi, ta görə səni ortada görməyən neçə kur.

Bu məsnəd içrə necə məsti-xabi-naz olasan,İrişdi sübh, gəl aç imdi nərgisi-məxmur.

Fəsad əhli cahana buraxdı yüz fətərat,Qiyamət oldu, nə yatmaq məcalıdır? Dur, otur!

Zəmanə müntəziri-iqtidayi-əmrinədir,Sözün nə isə yerit, buyruğun nə isə buyur!

Şəha, Füzuliyi-dilxəstəyəm, bihəmdillahRəhi-şəriətinə tabe’, əmrinə mə’mur.

Olubdürür sözümün nəzmü nəsri nə’tində,Həmişə gövhəri-mənzumü lö’löi-mənsur.

Fəsahət əhli arasına e’tibarım var,Nə e’tibar, gər olduysa hey’ətim məhqur.

Özüm həqir bəqayət, sözüm müfid, vəli,Nəçük ki, hökm misalında sətr beynə sütur.

Ümid var ki, dutduqca mülki-ruh nizam,Ümid var ki, tapdıqca əhdi-ömr mürur.

Müruri-ömri sənayi-Rəsul ilən keçürəm,Öləndə edəm onu ərməğani-əhli-qübur.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets