دلا تا کی چنین در قید آن زلف دو تا باشماسیر دام محنت بسته بر دام بلا باشم

گهی بر یاد آن لبها سرشک لاله گون ریزمگه از بار غم آن ابروان خم دو تا باشم

مران از کوی خویشم ای پری هر دم برسواییچو من دیوانه ام بگذار در دارالشفا باشم

ندارم تاب دوری اینقدر از بخت می خواهمنباشم بی تو یکدم با تو باشم هر کجا باشم

براهت در طلب عاجز نیم کز ناتوانیهادرین ره می توانم همره باد صبا باشم

هوایت را نخواهم کرد بیرون چون حباب از سرمگر روزی که سر بر باد داده زین هوا باشم

من از رنج و عنای عشق دارم نشئه راحتندارم راحتی هر گه که بی رنج و عنا باشم

مکش ای هجر در کنج غمم بگذار تا زینسانبسوز و گریه شبها شمع این ظلمت سرا باشم

حرامم باد لذتهای درد عافیت بخشتاگر با لذت درد تو مشتاق دوا باشم

چنین تا کی من از تو بی خود و تو بی خبر باشیتو محجوب از من و من آرزومند لقا باشم

من و عشق بتان تا زنده ام حاشا که بگذارمطریق عاشقان و زاهدان خودنما باشم

نه رسم و راه زاهد رنگ و بوی عقل و دین جویمز قول و فعل واعظ طالب صدق و صفا باشم

به سجاده بساط آرای اطواری حیل کردمبه سبحه سلسله جنبان آیین ریا باشم

تعین خوش ندارم تا نیابد کس نشان از منهمان بهتر که گم در وادی فقر و فنا باشم

ملول از اختلاط ناکسانم ای خوش آن روزیکه نی با من کسی بی با کسی من آشنا باشم

نمی گنجد مرا در سر که از دون همتی چون موربرای دانه آزرده در هر زیر پا باشم

بر آن می داردم همت که کام از حرص کم جویمنهاده بر سر هر گنج پا چون اژدها باشم

کند همت مرا از جمله آفاق مستغنیفقیر محتشم سیرت گدای پادشا باشم

نگردانم سگ کوی و گدای خوان کس خود راسگ کوی و گدای خوان شاه اولیا باشم

زبان بر بندم از ذکر ثنای غیر هر ساعتگشایم نطق مداح علی المرتضا باشم

شهنشاهی که ممکن نیست پایان ثنای اواگر یابم دوام عمر و مشغول ثنا باشم

بشرطی داده ایزد حسن گفتاریم که تا هستمبه بستان مناقب بلبل دستان سرا باشم

گهی دامان و صف پنجه عنتر فکن گیرمگهی مفتاح باب معجز خیبرگشا باشم

گهی پرده کش گلهای باغ انما گردمگهی رشته کش درهای درج هل اتی باشم

گهی زنک شک از آیینه لاسیف بزدایمگهی آیینه دار نور فیض لافتی باشم

دم از اوصاف آن شه می زنم صد غنچه را در دمسزد گر چون صبا از نکهت آن دلگشا باشم

بخاک پای او پی برده ام کو خضر فرح پیکه او را سوی آب زنده گانی رهنما باشم

منم جا کرده در سلک سکان آشیان اومرا می زیبد از سر خلقه اهل وفا باشم

نیم در مهر او از مالک و عمار و بوذر کمچو صدقم از همه بیش است کم از کس چرا باشم

شها شفقت شعارا چشم آن دارم که در راهتز گمراهی نباشم اهل خوف اهل رجا باشم

مرا کافیست از عالم سر کوی تو سر منزلنمی خواهم که یکدم از سر کویت جدا باشم

بهر نیک و بدی بخت از تو نومیدم نگردانماگر نیکم اگر بد قابل عفو و عطا باشم

همین بس اعتقاد من که در معموره هستیهمین حاکم ترا دانم همین تابع ترا باشم

بحیر کسر احکامت سر تسلیم پیش آرمبامر و نهی فرمانت سگ طوق رضا باشم

ز لطفت گویم ار کیفیت ذوق و صفا یابمز قهرت دانم ار شایسته جور و جفا باشم

نه وقت انکسار عجز دل رنجانم از گردوننه در خیر و تدارک نیز ممنون قضا باشم

اگر سلطانی عالم دهندم کی پسند افتدپسند است اینکه درگاه ترا کمتر گدا باشم

چنان نبود که با خدام درگاهت شوم همدماگر با قدسیان در بارگاه کبریا باشم

شها این مقصد و این مدعا دارم که در عالمز لطفت و اصل هر مقصد و هر مدعا باشم

ز بحر فیض دریای نجف موجی رسد بر منکنم غسل طریقت پاک از رجس خطا باشم

گهی از سایران جلوه گاه مصطفی گردمگهی از زایران روضه خیرالنسا باشم

ز راه صدق باشم قاصد طوف حسن یعنیبدان شه قاصد درگاه شاه کربلا باشم

ز زین العابدین و باقر و صادق رسم جاییبارشاد ائمه قابل قرب خدا باشم

ز خاک خطه بغداد یابم نکهت موسیز اقلیم خراسان طالب نور رضا باشم

جواد از جود هادی از سخا بخشد مرا بهرهز لطف عسکری مستوجب جود و سخا باشم

دمی کز ملک معنی سوی صورت مهدی هادیبر افرازد لوای معدلت زیر لوا باشم

الهی چون فضولی روزیم کرد آن که پیوستهز الطاف علی و آل با برگ و نوا باشم

چو من در ابتدا از شاه مردان برده ام فیضیچنان کن کین چنین از ابتدا تا انتها باشم

Nə vaxtadək qoşa zülfün mənə qeydi-cəfa olsun,
Nəsibim dərdü möhnət, məskənim dami-bəla olsun?

Anıb gəh ləblərini gözlərimdən qan edəm cari,
Əyilsin kəc qaşın dərdilə gəh qəddim düta olsun?

Məni hər dəm qapından qovma, rüsvay etmə, ey dilbər,
Mənəm divanə, qoy daim yerim darüşşəfa olsun.

Yoxumdur tab hicranə, budur arzum ki, aləmdə,
Bu can ya olmasın, ya kim, səninlə daima olsun.

Rəhi-vəslində sanma acizəm, çün natəvanlıqdan,
Varımdır qüdrətim kim, yoldaşım badi-səba olsun.

Həvani qoymaram çıxsın başımdan bir hübab tək mən,
Məgər ol gündə kim, başim bu cismimdən cüda olsun.

Mənə kim, aşiqəm, eşqin əzabi eyni rahətdir,
Könül istər ki, hər an həmdəmi cövrü cəfa olsun.
Məni öldürmə, qəm küncündə öz halimlə qoy, hicran,
Yanım bir şəm’ kimi, daim yerim zülmətsəra olsun.

Sənin dərdindəki ləzzətlə müştaqi-dəva olsun.
O səhhət bəxş edən dərdin bəlayi-bidəva olsun.

Bu yetməzmi ki, mən dərdindən öldüm, bilmədin halim?
Rəvadırmı ki, məndən pərdədə ol məhliqa olsun?

Gözəllər eşqini tərk etmərəm ömrüm boyu, haşa,
Mənim tək aşiq axir əhli-zöhdi-xudnüma olsun.

Tapılmaz zahidin rəsmində bir iz əqldən, dindən,
Çətin ki, vaizin qövlində, fe’lində səfa olsun.

Rəvadırmı edəm səccadəni təzvirə bir alət?
Və ya təsbih əlimdə aləti-məkrü riya olsun?

Deyil xoşhal könlüm varlığımdan, gizli qalmaqçın
Məkanım xoş olar kim, vadiyi-fəqrü fəna olsun.

Gətirdi təngə nakəslər məni, arzum budur daim,
Nə mən bir kəslə, nə bir kəs mənimlə aşina olsun.

Təməh hümmətlə çarpışmaqda istər kam ala məndən,
O istər kim, vücudum xəznə üstə əjdəha olsun.

Fəqət hümmət məni istər görə dünyadə müstəğni,
Təbiətcə o istər hər gəda bir padişah olsun.

Gəda tək ummaram pay süfrəsindən bir kəsin, əmma,
Könül istər Əlinin asitanında gəda olsun.

Dilim varmaz Əlidən qeyri bir sultanı mədh etsin,
Budur arzum ki, məmduhim Əliyyi-Murtəza olsun.

Deyil mümkün bu şahənşah vəsfini təmam etmək,
Gərək ömrüm uzun, şamü səhər karım səna olsun.
Mənə xaliq o şərt ilə veribdir hüsni-göftarı
Ki, mövla gülşənində bülbüli-dastansəra olsun.

Gəhi Əntər yıxan ol pənceyi-mövlani vəsf etsin,
Gəhi Xeybər açan ol sərvərə mö’cüznüma olsun.

Gah alsın “innəma” bağındakı güllərdən ilhamı,
Sapa inci düzərkən, dürcü bəhri-həl’əta olsun.

Silib ayineyi – “laseyf”dən əşkimlə gəh jəngi.
Gəh ayinəmdə əksi-nuri-feyzi-“lafəta” olsun.

Açılmış qönçə tək ağzım sənaye-şahi-mərdanə,
Rəvadır, hər sözüm badi-səba tək dilgüşa olsun.

Könül yer tapdı bir qul tək o şahın asitanında,
Vəfa əhli səfində var, yeri kani-vəfa olsun.

Ayağı türbəsindən feyz tapdım, söyləyin Xizrə
Ki, hazırdır könül abi-həyatə rəhnüma olsun.

Onu az sevmirəm mən Malikü Əmmarü Buzərdən,
Məhəbbət məndə, layiqmi o qullar pişva olsun?

Budur arzum, yolunda, ey mənim şəfqətli sultanım,
Könül yoldan azıb xövf etməsin, əhli-rica olsun?

Kifayətdir, olarsa məskənim aləmdə dərgahın,
Riza vermə o dərgəhdən bu qul bir an cüda olsun.

Nə yaxşı, nə yaman gündə ümidim kəsmərəm səndən,
Hanı səndən səvay bir şah kim, səhibəta olsun.

Budur arzum, əqidəm ki, cahan durduqca, ya mövla,
Sənə tabe olum, ismin mənə fərmanrəva olsun.

Əyim baş qul kimi ehkamının cəbrinə, kəsrinə,
Hər əmrü nəhyinə fərmanının əhdim riza olsun.
Əgər zövqü səfa sürsəm, deyim asari-lütfündür,
Olarsam qəhrinə layiq işim ahü nəva olsun.

Nə acizlik dəmində çərx əlindən incisin könlüm,
Nə də xoşhalü şad odunda mədyuni-qəza olsun.

Məni aləmdə sultan etsələr şad olmaram əsla,
Bu can istər ki, dərgahında bir kəmtər gəda olsun.

Qapında qullarınla həmdəm olsam, istəməzdim mən
Mələklər həmdəmim, sərmənzilim ərşi-xuda olsun.

Mənim könlümdə daim bircə arzu vardır, ey şahim
Ki, hər bir mətləbim aləmdə lütfünlə rəva olsun.

Nəcəf dəryasının bir dalğasıyla feyziyab olsam,
Əsər qalmaz tənimdə hər qədər rənci-xəta olsun.

Gedib seyrə dalım gəh Mustafanın cilvəgahında,
Ziyarətgahım hərdəm rövzeyi-Xeyrənnisa olsun.

Ziyarət eyləyim gahi Həsən qəbrini sidq ilə,
Könül gəh qasidi-dərgahi-şahi-Kərbəla olsun.

Əli Zeynül-Ibadü Bağirü Sadiq səfasındən,
Məqamım yüksəlib, can layiqi-qürbi-xuda olsun.

Alım Bağdad şəhərindən səfayi-ətri-Musanı,
Xorasanda nəsibim rövzeyi-paki-Rza olsun.

Təqinin, həm Nəqinin pay alıb, xani-səxasındən,
Nəsibim asitani-Əsgəridə həm səxa olsun.

Ədalət bayrağı qaldırsa Mehdi bu cahan içrə,
O bayraq sayəsində məskənim sübhü məsa olsun.

Ilahi, sərfəraz eylə məni, daim, Füzuli tək
Ki, ruzimin kəfili əhli-beyti-Murtəza olsun.

Əzəl gündə nəsibim oldu feyzi şahi-mərdanın,
Necə başlandı, qıl imdad ki, eylə intəha olsun.


Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise