باز شد غالیه سا عطر نسیم سحری
What is a qasida?
Qasida: a long, formal poem of praise or counsel.
باز شد غالیه سا عطر نسیم سحریکرد در صحن چمن شاهد گل پرده دری
ناله مرغ سحر می شنوم باز مگرپرده افکند بهار از رخ گل برگ طری
صوت بلبل سبب جلوه گل شد در باغبر مثالی که غزایم کند احضار پری
می رسانید ضرر دیده مکافات عملنرسیدست کسی را ضرر از بی ضرری
خانه ساخت هوا بهر توطن ز حبابدر چمن بر لب جو تا رسد از دربدری
ژاله را باش که دارد سر ویرانی آنسخت رویست که می بارد ازو بدگهری
آب اگر حبس هوا کرد بزندان حبابسبب آن بود که می کرد هوا پرده دری
در چنین فصل که گل پرده برخسار کشیدهست قطع نظر از سیر چمن بی بصری
وای بر من که ندارم خبر از سبزه و گلمانده ام معتکف زاویه بی خبری
چند چون غنچه کشم بگریبان و ز غمبگذرانم همه اوقات به خونین جگری
به از آن نیست که خود را برسانم چو صبابریاحین که بهارش ز خزانست طری
روضه بزم کریمی که بتوفیق هنرهست خر همه فرقه نوع بشری
آن زکی طبع که در معرض بینائی اوهمه احکام بدیهیست فنون نظری
ملک آیین فلک مرتبه عبدالرحمانکه نظیرش نتوان یافت بصاحب نظری
ای شده پیش کمال هنرت در همه فنهمه اهل هنر معترف بی هنری
هست این بر همه روشن که ندیدست فلکآفتابی چو تو در عرصه دور قمری
طاعتم برد ثنای تو عجب نیست اگریافت در طی کلامم صفت مختصری
چون شدم عازم درگاه تو آن طاعت رافرض شد قصر کنم همچو نماز سفری
سرورا داشت فضولی هوس طوف درتشکرالله که قضا کرد باو راه بری
هست امید که تا حشر نهال قلمتمتصل در چمن لطف کند باروری
تو ز حق فیض بری ما ز تو تا در عالماثر فیض رسانی بود و فیض بری
Yenə ətrafə ətir saçmadadır badi-səhər.
Açdı gülşəndə gülün qönçəsini pərdeyi-zər.
Əndəlib naləsini dinləyirəm, yoxsa yenə,
Yaz gəlib, bərgi-gül öz pərdəsini atdı məyər?
Bülbülün nəğməsinə gül də verir nazla cavab,
Sanki bu nəğmə ilə ruh çağırır əfsungər.
Bir otaq etdi həva, sanki hübabi özünə,
Dincələ bəlkə bir az arx kənarında səhər.
Jalə isə çalışır ol evi viran etsin,
Ah necə bərkdir üzü, ah necə nacins gühər!
Su hübabilə salarkən havanı zəncirə,
Səbəbi bu ki, havadan törəyir çoxlu xətər.
Kim ziyan versə görər axiri aləmdə ziyan,
Kim zərər verməsə görməz bu cahan içrə zərər.
Belə bir fəsldə kim, gül atıb öz pərdəsini,
Korlar ancaq çəməni seyr eləməz, guşə sevər.
Vay mənə yox xəbərim səbzəvü güldən, eyvah,
Qalmışam kor kimi bir guşədə zarü müztər.
Nə qədər qönçə kimi bağlanacaqdır qapımız
Ömrümüz badə gedib qan olacaqdır bu cigər?
Yaxşı olmazmı səba tək uçaraq mən özümü,
Yetirim bir bağa kim orda xəzandan yox əsər.
Taparaq ta ki görəm məclisini daxil olum
Ki, onunla eləyir fəxr bütün noi-bəşər.
O, zəkavət ağası, əqlü şüur sahibidir,
Bütün ehkamı o şəxsin sayılır fəzlü hünər.
Mələkayinü fələkmərtəbə Əbdürrəhman,
Misli yoxdur şəm ilə aləmi gəzsən nə qədər,
Ey olan cümlə fünun üzrə qabaqcıl alim,
Hər hünər sahibi qarşında sənin səcdə edər.
Görməmiş mislini heç çərxi-fələk aləmdə,
Sən kimi bir günəşi görməmiş heç dövri-Qəmər.
Mədh edərkən səni mən taəti atdım çünki,
Şe’rimə müxtəsəri taət olurdu ləngər.
Yola düşdükdə sənin kuyinə, atdım namazı,
Çünki taət eləməz bir kişi etdikdə səfər.
Sərvərim, dərgəhinə çatmağa can atdı könül,
Yolu göstərdi qəza, saldı Füzuliyə nəzər.
Var ümidim nə qədər bitsə nihali-qələmin,
Nə qədər lütf yerində o qələm bəhrə verər,
Səni həqq hifz eləsin, sən də bizə mərhəmət et,
Nə qədər dəhrdə var feyzi-xudayi-davər.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/fuzuli-qeside-49
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
BƏRŞ HƏM MÜTTƏBE ŞÜDƏ ƏKNUNBərşə çün düşdü söz, dedi:
DibaçəDİBAÇƏYa Rəb, rəhi-eşqində bəni şeyda qıl,
Altıncı bab. İmam Həsən Həzrətləri əhvalın bəyan edərHəzrəti Sultani-səriri-Kibriya və maliki-mülki-"Tö’til-mulkə mən tə’şau"xəvasi-dərgahi-rif’ət dəstgahinə irşad təslimü təvəkkül qılub, cəvabi-tə’nü
Fəsli-ibtilayi-Adəm əleyhissəlamMöhnətsərayi-xilqət və darülbəlayi-fitrətdə müsibətzədələr pişvası və dilşüdələr müqtədası Həzrəti-Adəmi-Səfidir, əleyhissəlam. Şe’r:Adəm ki, fəzayi-aləmə basdı qədəm,
Poems by other poets · Nature and spring
از ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم
Eşqin ürəyimin yarasındadırDinlə şairini, təbrizli gözəl,Yenə həsrətinlə alışır sinəm.
Mürəbbə: Bir ala gözlünü sevdi könülBir ala gözlünü sevibdi könülDəhanı pistədir dodağı ballı
Könlüm səni istərYüz gər mənə canan ola, könlüm səni istər,Yüz afəti-dövran ola, könlüm səni istər