ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیردشود سرکش ز پا افتادگان را دست کم گیرد

قدم تا چند از بار غم آن سرو خم باشددلم تا کی ز دست بی کسی دامان غم گیرد

ندیدم گرم خونی جز حنا کز روی یک رنگیدم خونریزم آرد رحم دست آن صنم گیرد

ملایک در فلک گریند مردم در زمین بر منچو عالم را فغانم با صدای زیر و بم دارد

بگردون سیل اشکم می رسد هاله مبند ای مهکه کس در رهگذار سیل خونی خانه کم گیرد

طبیبا داغ تدبیر من آن به کم نهی بر دلنپنداری که عاشق را دل از ذوق الم گیرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی را میسر نیست ذوق دولت وصلتهمان به الفتی در کنج تنهایی به غم گیرد

Nə bilirdim ki, edər bunca o məhparə sitəm,Edər üftadələrindən bu qədər lütfünü kəm.

Nə qədər möhnəti-zülfünlə əyilsin qəddimNə qədər könlümü tənhalıq edə munisi-qəm.

Istiqanlı həna rəngində deyildir nəfəsim,Rəhm edib ol sənəmin tutsun əlindən möhkəm.

Ağlayır göydə mələklər mənə, yerlərdə bəşər,Zilü bəm naleyi-zarımla dolarkən aləm.

Daği-tədbirin ilə qəlbimi incitmə, təbib,Aşiqin qəlbinə təsir eləməz zövqi-ələm.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Dövləti-vəsl, Füzuli, əgər olmur mümkün,Qəm ola guşeyi-xəlvətdə sənə qoy həmdəm.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love