رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری بردگردد هزاران پاره و هر پاره را تاری برد

Razıyam könlümü bir zülfi-sitəmkar apara,Sına, hər parəsini zülfdə bir tar apara.

تنها نه یار من همین با من ندارد یارییاری نمی بینم که او غم از دل یاری برد

Bivəfalıq eləyən təkcə bizim yar deyil,Aşiqin bari-qəmin yox elə bir yar apara.

خونی که در دل داشتم با خاک کویش ریختمتا کی دل بی طاقتم هر جا رود باری برد

Qəlbimin qanını tökdüm səri-kuyində bütün,Nə qədər qəm yükünü bəs bu dili-zar apara?

پیش چراغ ای شمع جولان مکن مپسند دلهر دم ز بهر سایه ات رشکی ز دیواری برد

Şəmin ətrafını, ey gül, gecə çox seyr eləmə,Qoyma kölgənlə yanan qəlbimi divar apara.

آن غمزه را رخصت مده کز عشوه سازی هر زمانآزار شیدایی دهد آرام افکاری برد

İşvəvü qəmzənə hər ləhzə icazət verməKi, olardan biri möhnət, biri azar apara.

بر خود خیال زیستن بسته دل بی خود ولیمشکل که آن خونخواره جان از چون تو خونخواری برد

Könlüm istər yaşayam, leyk çətindir canıElə xunxarın əlindən belə xunxar apara.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شادم فضولی زان که ره بردم به خاک کوی اوخوش آنکه شیدا بلبلی راهی به گلزاری برد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Şaddır indi Füzuli ki, tapıb kuyinə yol,Xoş o bülbül ki, onu gülşənə gülzar apara.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love