رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری بردگردد هزاران پاره و هر پاره را تاری برد

تنها نه یار من همین با من ندارد یارییاری نمی بینم که او غم از دل یاری برد

خونی که در دل داشتم با خاک کویش ریختمتا کی دل بی طاقتم هر جا رود باری برد

پیش چراغ ای شمع جولان مکن مپسند دلهر دم ز بهر سایه ات رشکی ز دیواری برد

آن غمزه را رخصت مده کز عشوه سازی هر زمانآزار شیدایی دهد آرام افکاری برد

بر خود خیال زیستن بسته دل بی خود ولیمشکل که آن خونخواره جان از چون تو خونخواری برد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شادم فضولی زان که ره بردم به خاک کوی اوخوش آنکه شیدا بلبلی راهی به گلزاری برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love