جای ما کوی تو خواهد بود تا خواهیم بودخاک آن کوییم گر سر بر فلک خواهیم بود

Kuyinin sakiniyik biz, diri olsaq nə qədər,Xaki-kuyəm, başımız göylərə yüksəlsə əgər.

دلبرم طفلست و روز افزون جمالش آه اگرمحنت من هم بقدر حسن او خواهد فزود

Tifldir sevgilim, artır günü-gündən hüsnü,Ah, əgər hüsnü kimi artsa da qəlbimdə kədər.

قدر محبوبان نمی داند کسی بهتر ز مالیک قدر ما نمی دانند محبوبان چه سود

Kimsə məhbublərin qədrini bilməz biz tək,Onlar, əfsus, bizim qədrimizi etdi hədər.

ساخت ما را دور با رخسار زرد و اشک آلزان خط سبز و سر زلف سیه چرخ کبود

Yenə də çərx onun xəttü səri-zülfü iləBizə verdi saralan çöhrə ilə dideyi-tər.

بر فکند از خلق رسم سجده بت را رخترخ نمودی بر بتان پیش تو واجب شد سجود

Mən’ idi bütlərə səcdə, görərək gül üzünü,Vacib etdi büt üçün səcdəni el şamü səhər.

شوق زلف او به داغ دل نرفت از سینه‌امبر نیاورد این همه آتش ازین خاشاک دود

Zülfünün şövqü könül daminə bağlandısa da,Vermədi tüstü bu xaşak ona düşdükcə şərər.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سالک راه عدم گشتم بفکر آن دهانعاشقی چون من نمی‌آید فضولی در وجود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Məni rahi-ədəmə çəkdi xəyali-dəhənin,Mən tək aşiq hanı aləmdə, Füzuli, göstər.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love