از آن رو با تو من آیینه را همتا نمی‌بینمکه من هرگاه می‌بینم ترا خود را نمی‌بینم

Budur illət səni mən güzgüyə oxşatmaram, cana!Səni gördükdə cismimdən əsər mən görmərəm əsla.

چو آیی سوی من در هستیم زآن آتشی ور نهچگونه درد دل گویم ترا تنها نمی‌بینم

Gəlib də bir mənə sarı, sal od bu cismimə barı,Necə şərh eyləyim dərdim, səni mən görmürəm tənha.

چو مژگان می‌زنم در هر دمی صد خار را بر همدرین گلشن چو رویت یک گلِ رعنا نمی‌بینم

Budur, kirpik kimi, hər dəm tikanları vurub bərhəm,Bu gülşəndə tapa bilməm üzün tək bir güli-rəna.

مکن منع من از رویت که دارم چشم در عالممتاعی دیدنی غیر از رخ زیبا نمی‌بینم

Üzün gizlətmə gəl məndən, gözüm dünyanı gəzmişdir,Elə mey görməmişdir ki, camalın tək ola ziba.

مرا قطع نظر از مردم عالم عجب نبودچو با خود نسبتی این قوم را قطعا نمی‌بینم

Cahan xəlqindən əl üzdüm, təəccüblü deyildir bu,Mənə həmdərd olan bir kəs tapılmaz, boş qalıb dünya.

وفا و مهر می‌باید که بیند عاشق از جانانبلا این است و غم این کز تو من این‌ها نمی‌بینم

Məhəbbətlə vəfa aşiq umar hər ləhzə canandan,Nə gördüm, söylə, mən səndən bəlavü dərddən başqa.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پری را خلق می‌گویند چون جانان من امامن این باور نمی‌دارم فضولی تا نمی‌بینم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Füzuli, hüsndə huri deyirlər yarıma oxşar,Bu bir əfsanədir, hurini bir kəs görməmiş əmma.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love