از آن رو با تو من آیینه را همتا نمی‌بینمکه من هرگاه می‌بینم ترا خود را نمی‌بینم

چو آیی سوی من در هستیم زآن آتشی ور نهچگونه درد دل گویم ترا تنها نمی‌بینم

چو مژگان می‌زنم در هر دمی صد خار را بر همدرین گلشن چو رویت یک گلِ رعنا نمی‌بینم

مکن منع من از رویت که دارم چشم در عالممتاعی دیدنی غیر از رخ زیبا نمی‌بینم

مرا قطع نظر از مردم عالم عجب نبودچو با خود نسبتی این قوم را قطعا نمی‌بینم

وفا و مهر می‌باید که بیند عاشق از جانانبلا این است و غم این کز تو من این‌ها نمی‌بینم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پری را خلق می‌گویند چون جانان من امامن این باور نمی‌دارم فضولی تا نمی‌بینم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love