چیده ایم از اختلاط خلق دامان هوسنه کسی پروای ما دارد نه ما پروای کس

عاشقان دارند شوق گلرخان نه زاهدانگل به بلبل می زند آتش نه در هر خار و خس

مردم چشمم ز مژگان اشک می ریزد ولیآب دریا کم نمی گردد بمنقار مگس

عزلتی دارم که در خلوت سرای بی کسیبا مسیحا هم نمی خواهم که باشم همنفس

عمر شد آخر دلا از ناله کردن در گذرراه چون طی گشت باید گر فغان افتد جرس

نیستم بلبل که هر ساعت سرایم بر گلیاهل توحیدم گلی دارم درین گلزار و بس

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می رسد فریاد من هر شب فضولی بر فلکگرچه رو آن مه نمی گردد مرا فریادرس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love