جدا بودن ز یار و سوختن با داغ هجرانشبسی خوش‌تر که روز وصل دیدن با رقیبانش

جدایی خواهم از جانان و غیرت آنچنین بایدکه خود را هم نخواهد عاشق اندر وصل جانانش

نبینم سوی آن آیینه رخسار چون دارمز عکس خار مژگانیم بر گلبرگ خندانش

ندارم ذوقی از مرگ رقیبان زانکه می‌ترسمبمیرد خاک ره گردد بگیرد باز دامانش

نبیند سوی من تا در نیابم راحت مردنچو می‌داند نخواهد برد جان از چشم فتانش

نه من تنها نهادم سر به پای او سپردم جانهوای عشق او در هرکه هست اینست پایانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی را به درد عشق واجب گشت جان دادننمی‌دانم چه دردست این که ممکن نیست درمانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love