ز آتشین‌رویی جدا می‌افکند دوران مراچون شرر البته خواهد کشت این هجران مرا

کاش خون دیده بنشاند غبار هستیمچند دارد گرد باد آه سرگردان مرا

آنچنین از دیده مردم نمی‌کردم نهانگر نبودی جوهر شوق لبت در جان مرا

از پری‌رخساره دارم درون دل غمیوه که خواهد کرد رسوا این غم پنهان مرا

تا کجا خواهد شکستم داد باز افکند دورچرخ چون تیر از کمان ابروی جانان مرا

پیش خوبان گر بدی گوید رقیب از من چه باکخوب می‌دانند در راه وفا خوبان مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بود پنهان درد عشق من فضولی مدتیکرد رسوا پیش مردم دیده گریان مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love