تحیر بست در شرح غم عشقت زبانم راچه گویم بر تو چون ظاهر کنم راز نهانم را

Şərh etsəm eşqini, tutar heyrət zəbanımı,Izhar edim necə sənə sirri-nəhanımı?

به سوزِ دل ز وصلَت چاره ای جُستم ، ندانستم،که آتش بیش خواهد سوخت از نزدیک جانم را

Qəlbim yanırdı, vəslin ilə çarə istədim,Tezliklə, bilmədim, yaxacaq od bu canımı.

شدی غایب ز چشمم ، شد دلم صد پاره از غیرت،کز آن ، هر پاره جایی می رود از پِی گمانم را

Səd parə etdi könlümü qeyrət gedəndə sən,Hər parə bir yana aparıbdır gümanımı.

ز غیرت سوخت ای خورشید جانم رحم بر من کنبهر خاکی میفکن سایه سرو روانم را

Yandırdı rəşk odu, mənə rəhm et, gözəl günəş,Salma kənarə sayeyi-sərvi-rəvanımı.

رقیبی را سگ خود خواند یارم جای آن باشدکه سوزد آتش این رشک مغز استخوانم را

Yarım rəqibi öz iti söylər, əcəb deyil,Mən rəşk oduyla yaxsam əgər üstüxanımı.

ز ذوق درد و داغش می کند آگه ازانست اینکه با جان حزین ربطیست جسم ناتوانم را

Agah edib bu zövq qəmi-eşqdən məni,Canımla bağlayıb bu təni-natəvanımı.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی کی توانم رست در عالم ز رسواییمگر در تن کمال ضعف ره بندد فغانم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Rüsvalıq aləmində, Füzuli nə ömr edim,Bəlkə kəmali-zəf qutarsın fəğanımı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love