روزی که پیش خویش نبینم حبیب رادارم هزار شوق که بینم رقیب را

در پیش گل مشاهده خار می کندچون رشک مضطرب نکند عندلیب را

دانسته ام که عارضه عشق بی دواستبیهوده درد سر چه رسانم طبیب را

امید نیست منقطع از وصل دوست لیکصبری نمانده است من ناشکیب را

گفتم دل من از ذقنت قوتی گرفتخندید و گفت منفعت اینست سیب را

از خوان وصل یار که فیضیست بی دریغیارب نصیب بخش من بی نصیب را

گفتم جان دهم بتو جانی نداشتمدادم فریب آن صنم دلفریب را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جز کوی یار نیست فضولی مراد ماخاک وطن به از همه عالم غریب را

Ol gün ki, görməyir gözümüz öz həbibini,Şövq ilə istəyir ki, görə öz rəqibini.

Gül xarlərlə həmdəm olub eyləyəndə naz,Rəşk ilə iztirabə salır əndəlibini.

Bir çarə olmayıb, bilirik, eşq dərdinə,Bica salırdı zəhmətə aşiq təbibini.

Gərçi ümid kəsməmişəm vəsli-yardən,Qəlbim tükətdi dərd ilə səbrü şəkibini.

Könlüm dedim, o alma çənəndən alır şəfa,Güldü, dedi: sən almadan al öz nəsibini.

Ya Rəb, yetir məni o məhin bəzmi-vəslinə,Kəsmə bu aşiqin sən o yerdən nəsibini.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Yalnız, Füzuli, məqsədimiz kuyi-yardır,Xaki-vətən sevindirər ancaq qəribini.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love