قد کشیدی دیده ام تیر بلا را شد هدفجلوه کردی عنان اختیارم شد ز کف

می نهد سر هر سحر بر خاک راهت آفتابجای آن دارد که سر بر چرخ ساید زین شرف

آسمان را دوش ذوق ماه نو در چرخ داشتگوشه ابرو نمودی ذوق آن شد بر طرف

غیرت لعل تو در کان لعل را در خون نشاندآب شد از شرم دندان تو لؤلؤ در صدف

سینه ام را سوخت دل وز ناله ام پیداست اینبیشتر دارد فغان هرگه که آتش دید دف

هر طرف صف بست مژگانم بقصد خیل خوابجلوه‌ها دارد سرشکم در میان هر دو صف

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عشق ورز و جام می درکش فضولی متصلخیز و کاری کن مکن بیهوده عمر خود تلف

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love