ندیده کام دل از کوی آن سیمین بدن رفتمبه سان لاله بر دل داغ حسرت زین چمن رفتم

به هم بودیم همچون خار و گل عمری بحمداللهخلاف رسم دوران فلک او ماند من رفتم

نگاری همنشینم بود نقشی زد فلک ناگهکه او چون نقش شیرین ماند و من چون کوهکن رفتم

چو شمع انجمن شب سوختم تا صبح بر یادشچو خورشید رخش انداخت پرتو ز انجمن رفتم

پس از تیری که زد از کوی خویشم راند ناکشتهز کوی او شکسته خاطر و آزرده تن رفتم

ز جام شوق بودم مست ای غافل نپنداریکزین بزم طرب با اختیار خویشتن رفتم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی چاره دردم مکن در کوی او کانجابرای زار مردن نه برای زیستن رفتم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love