من که بی‌لاله‌رخی ساکن گلخن شده‌امزآتش عشق چنین سوخته خرمن شده‌ام

بی‌گل روی تو و گلشن کویت عمریستفارغ از میل گل و رغبت گلشن شده‌ام

می‌شوی یار کسان می‌کشی از غصه مراجان من راضی ازین غصه به مردن شده‌ام

گلبن پر گل و گلزار غم خوار مبینمن عریان که به داغ تو مزین شده‌ام

می‌جهد آتشم از دل همه‌شب در کویتز آتش دل شجر وادی ایمن شده‌ام

هیچ کس نیست که در بند غم زلف تو نیستنه همین بسته زنجیر غمت من شده‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دوست را نیست فضولی غم ناکامی منآه ازین غم که به کام دل دشمن شده‌ام

Lalə üzlü o gözəlsiz yerim olmuş külxən,Eşq odunda yanıb axırda külə döndüm mən.

Kuyinin gülşəninin, gül üzünün həsrətiyəm,Könlümü açmaz, odur vəchi, nə gül, nə gülşən.

Istərəm ölmək ilə qəmdən olam bəlkə xilas,Öldürərsə məni qəmdən, gəzib əğyar ilə sən.

Bənzərəm vadiyi-eyməndə yanar bir ağaca,Hər gecə kuyin olar qəlbim odundan rövşən.

Bir məni zülf kəməndinə əsir eyləmədin,Bilirəm, çoxlarının boynuna düşmüş bu rəsən.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Yetməmiş kamə, Füzuli, qəminə qalmaz yar,Ah, o qəmdən ki, yetər kamə onunla düşmən.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love