اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکمبه هر سو چشمه ای ، خواهد روان شد از سرِ خاکم

به امیدی که جا در پهلویش سازم شدم راضیکه ریزد خون من چون صید و بر بندد به فتراکم

شدم از خاکساران در میخانه وه کآخرمذاق باده بر خال سیه بنشاند چون تاکم

نماند از ضعف در من طاقت تقریر حال دلمگر تحقیق حال دل کنند از سینه چاکم

ندارد غیر تو جا در دلم تا باورت گرددنظر انداز بر آیینه لوح دل پاکم

ز پا افکند ضعفم نیست یاری دست من گیردمگر از خاک گاهی اشک بر دارد چو خاشاکم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی گر هوای لعل او دارم عجب نبودچو ذوق عشق در جان باختن کردست بی‌باکم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love