در هستی بقفل نیستی بر خود چنان بستمکه فرقی نیست پیش هر که هست از نیست تا هستم

به پیمانه شکستن داد صد پیمان مرا زاهدشکستم صد چنان پیمان و این پیمانه نشکستم

گذشتی بر سرم نگذاشت حیرت دامنت گیرمبغفلت رفت عمر و بر نیامد کاری از دستم

خرد هر دم ز زنجیر جنون می کرد منع منبحمدالله شدم دیوانه وز قید خرد رستم

ترا دیدم نظر بر داشتم از جمله عالمبریدم از همه پیوند خود تا با تو پیوستم

ز آهم سوخت همچون شمع هر کس همنشینم شددگر ننشست با من ساعتی با هر که بنشستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی سایه زان سرو قد بر من نمی افتدندارد بهره از سربلندی پایه پستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets