نوخطان را دوست می‌دارد دل دیوانه‌اممن چو مجنون نیستم در عاشقی مردانه‌ام

Şux sənəmlər eşqinə düşmüş könül, divanəyəm,Eşqdə Məcnuna tay tutma məni, mərdanəyəm.

خضر می‌گویند بر سرچشمه‌ای برده ست راهقطره ای گویا چکیده جایی از پیمانه‌ام

Xizr ol sərçeşməni tapmış ki, bir peymanədənQətrə düşmüşdür yerə, mən sahibi-peymanəyəm.

عقل را هر لحظه تکلیفی‌ست بر من در جهانبی‌تکلف ، با عجب دیوانه ای هم‌خانه‌ام

Hər dəqiqə əql mənasız mənə təklif edər,Mən əcəb divanə ilə dəhrdə həmxanəyəm.

درد دل با سایه می‌گویم نمی‌یابم جوابغالبا او را به خواب انداخته افسانه‌ام

Sayəmə dərdim dedikdə, almaram ondan cavab,Yuxlamış əfsanədən o, ya ki, mən əfsanəyəm.

متصل از درد عشق و طعنه عقلم ملولمی‌رسد هردم جفا از خویش و از بیگانه‌ام

Eşq dərdindən, rəqibin tənəsindən qəmliyəm,Dost yanında xar, nişani-təneyi-biganəyəm.

تا کشیده بر گلت از سنبل مشکین‌نقابمی‌خلد صد خار هردم بر جگر از شانه‌ام

Çəkdi gül rüxsarına çün sünbüli-zülfün niqab,Dişlərindən şanənin mən qəlbi şanə-şanəyəm.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به که بردارم فضولی رغبت از ملک جهاننیستم گنجی که باشد جای در ویرانه‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Yaxşıdır dünyadan əl çəksin Füzuli, çünki mənNə xəzinə istərəm, nə talibi-viranəyəm.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love