من به غم خو کرده‌ام جز غم نمی‌باید مراور ز غم ذوقی رسد آن هم نمی‌باید مرا

گر گریزانم ز خود در دشت عزلت دور نیستوحشیم جنس بنی‌آدم نمی‌باید مرا

کس نمی‌خواهم که بینم گر همه چشم من استاختلاط مردم عالم نمی‌باید مرا

ساقیا چون می دهی بخش مرا بر خاک ریزمی نمی‌نوشم دل خرم نمی‌باید مرا

می‌دهد رخت نشاطم را به سیلاب سرشکبی‌جمالت دیده پر نم نمی‌باید مرا

با سفالی قانعم پر درد در کوی مغانمسند جمشید و جام جم نمی‌باید مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. با جفای او فضولی از وفا مستغنیمبا جراحت خوشدلم مرهم نمی‌باید مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love