نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرارفته رفته جمع شد اسباب تنهایی مرا

Nə qalıb məndə dilü din, nə də ki, səbrü qərar,Məni tənha buraxıb tərkimi qıldı onlar.

چند بر من رو نهد هر جا که باشد محنتیدل گرفت از صحبت یاران هر جایی مرا

Nə qədər harda ələm var mənə həmraz olacaq,Yetdi hərcayi müsahiblər ilə qəlbə qübar.

گر نیندازم نظر بر عارضت از صبر نیسترشک می آید بدیدارت ز بینایی مرا

Baxmıramsa üzünə, vəchi budur: qısqanıram,Hüsnünün seyrinə daldıqda gözüm, ey dildar.

گر بمیرم با کسی هرگز نگویم درد دلدرد پنهانست بی شک به ز رسوایی مرا

Açmaram kimsəyə, ölsəm də, ürək sirrimi mən,Dərdi-pünhan mənə xoşdur, nə gərəkdir izhar?

کرد مستغنی ز فرش خاک و چتر آسماندر بساط شوق ذوق بی سر و پایی مرا

Zövqi-eşqin elə avarəsiyəm kim, məndəNə yerin fərşi, nə göy çətrinə bir rəğbət var.

سر نمی پیچم ز فرمان تو ای سلطان عشقبنده فرمان پذیرم هر چه فرمایی مرا

Hazıram hökmünə, ey eşqin ulu sultanı,Əmrlər ver, qulunu qıl özünə minnətdar.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قصه فرهاد و مجنون را فضولی کس نخواندتا بر آمد نام در عالم به شیدایی مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Xalq Fərhad ilə Məcnunu, Füzuli, unudub,Tək mənim adımı eşq eylədi aləmdə şüar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love