چو طفلان پیشه‌ای جز گریه در عالم نمی‌دانمنمی‌داند کسی درد مرا من هم نمی‌دانم

Mən uşaq tək ağlamaqdan başqa aləm bilmirəm,Dərdimi bir kimsə bilməz, mən özüm həm bilmirəm.

به وحشت بس که معتادم ز خود هم کرده‌ام نفرتطریق الفت جنس بنی‌آدم نمی‌دانم

Etmişəm təkliklə adət, var özümdən nifrətim,San ki, rəsmi-ülfəti-övladi-adəm bilmirəm.

غم دل با که گویم راز دل پیش که بگشایمز غم مردم چه سازم چارهٔ این غم نمی‌دانم

Bəs kimə izhar edim mən könlümün gizlin qəmin,Qəmdən öldüm, sevgilim, bu dərdə mərhəm bilmirəm.

نیم آگه ز خود تا کی غمم پرسی دلم جوییچه می‌گویی چه می‌جویی تو ای همدم نمی‌دانم

Qafiləm mən, qəlbimi axtarma, sorma dərdimi,Çox sorub, axtarma gəl, ey yari-həmdəm, bilmirəm.

خیال خرمی هرگز نگردانیده‌ام در دلدل کس در جهان چون می‌شود خرم نمی‌دانم

Qəlbimə yol tapmamışdır fikri də xoşbəxtliyin,Hansı insan qəlbi olmuş şadü xürrəm, bilmirəm.

غمم بیش از همه قدر همه پیش تو بیش از منچه باشد موجب تقدیر بیش و کم نمی‌دانم

Möhnətim çoxsa, yanında qədri çoxdur özgənin,Qədri azdır çox qəmin, var sirri-mübhəm, bilmirəm.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی بر پریشانی حالم گر سبب پرسینمی‌گویم جوابی زآنکه می دانم نمی‌دانم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Ey Füzuli, gər pərişan halımı sorsan mənim,Bir cavabım yox deyim mən, çünki billəm bilmirəm.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets