گهی که در غم آن گل‌عذار می‌گریمبه صورت ناله چو ابر بهار می‌گریم

ز چرخ می‌گذرد های‌های گریه منشبی که بی‌مَهِ خود زار زار می‌گریم

چه سود منع من ای هم‌نشین چو می‌دانیکه بی‌قرارم و بی‌اختیار می‌گریم

مراست گریه ز بسیاری جفای رقیبمگو که از کمی لطف یار می‌گریم

چو عاقلی ز من ای آفتاب حسن چه سودازین که شب همه‌شب شمع‌وار می‌گریم

چو شمع گریه من نیست بهر روز وصالز جان‌گدازی شب‌های تار می‌گریم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز روزگار فضولی شکایتی دارمعجب مدار که از روزگار می‌گریم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love