می شود هر دم جنون ما ز ابرویت فزونهست ابروی تو ما را سر خط مشق جنون

دل قدت را دید لعلت راست مایل مدتیستمی کشم از دل ملامت می خورم از دیده خون

دیده می ریزد درون از چاکهای سینه امدل ز راه دیده هر خونی که می آرد برون

عاشق از حال دل پر خون چه حاجت دم زندمی توان دانست از رنگ سرشگ لاله گون

رشته پیوند خود با تارهای زلف اوکرده ام محکم ولی می ترسم از بخت زبون

پنبه ننهاد کس بر داغهای سینه امکآتشی در سینه اش نگرفت از سوز درون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بهر دنیا منت دونان فضولی تا به کیدل به عالی‌همتی بردار از دنیای دون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love