تا بدرد عشق جان از تن نمی آید بروندرد عشق او ز جان من نمی آید برون

Çıxmayınca ta bədəndən eşq dərdilə bu can,Tərk qılmaz ruhumu sevdasının dərdi, inan!

دانه اشکم بخوناب جگر پرورده استاینچنین لعلی ز هر معدن نمی آید برون

Göz yaşım canda ciyər qaniylə tapmış pərvəriş,Böylə bir ləli çıxarmaz, bir ki, hər mədən və kan.

نخل قدت را طراوت از ریاض جنت استاینچنین سروی ز هر گلشن نمی آید برون

Qəddinin sərvi təravət aldı cənnətdən, yəqin,Bir belə sərvi yetirməz hər çəmən, hər bağban.

گر بگلزاری در آیی تیغ بر کف ز انفعالگل نمی روید دگر سوسن نمی آید برون

Əldə xəncər bağə gəlsən, gül xəcalətdən solar,Susən isə ar edib, öz hüsnünü verməz nişan.

با تبسم می کشم گفتی مرا هر دم ز غمچون نمیرم زین ادا کشتن نمی آید برون

Bir təbəssümlə deyirdin canın allam, sevgilim,Qəmdən öldüm, indi gəl al canımı, ey cansitan.

لب ز شرح سوز دل بستیم و جای حیرت استسوخت خانه دودی از روزن نمی آید برون

Suzi-dil şəhr etməyə bir ləhzə ağzım açmadım,Heyrətəm, heç tüstü çıxmaz, leyk yandı xaniman.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر فضولی ترک عشق دوست گیرد دور نیستچون کند از عهده دشمن نمی آید برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Gər Füzuli eşqi-yarı tərk qılsa, haqqı var,Neyləsin, düşmənləri bir dəm ona verməz aman.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love