تا بدرد عشق جان از تن نمی آید بروندرد عشق او ز جان من نمی آید برون

دانه اشکم بخوناب جگر پرورده استاینچنین لعلی ز هر معدن نمی آید برون

نخل قدت را طراوت از ریاض جنت استاینچنین سروی ز هر گلشن نمی آید برون

گر بگلزاری در آیی تیغ بر کف ز انفعالگل نمی روید دگر سوسن نمی آید برون

با تبسم می کشم گفتی مرا هر دم ز غمچون نمیرم زین ادا کشتن نمی آید برون

لب ز شرح سوز دل بستیم و جای حیرت استسوخت خانه دودی از روزن نمی آید برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر فضولی ترک عشق دوست گیرد دور نیستچون کند از عهده دشمن نمی آید برون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love