اگر بگذشت مجنون من بماندم یادگار اووگر شد کوهکن هم من کمر بستم به کار او

نمی خواهم که میرد در رهت اغیار می ترسمشود خاک و در آید باز در چشمم غبار او

بآب دیده ام افتاد عکس نوک مژگانشحذر ای مردم غافل ز تیغ آبدار او

ندادم یک نفس از عمر خود کام از لبت جان راچه عمر است این که دارم چند باشم شرمسار او

ز آهم پر شرر شد چرخ کامم بر نمی آردز بیم آن که گردد ساده قصر زر نگار او

ز بهر جاه دنیا ترک دنیا می کند زاهدچرا گر ترک دنیا می فزاید اعتبار او

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی کرد دوری اختیار از روضه کویتنرنجد تا سگت از ناله بی اختیار او

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love