مرا ای سایه در دشت جنون عمریست همراهیز اطوارت نیم راضی نداری اشکی و آهی

همه شب همچو پروانه مرا ای شمع می سوزینمی ترسی که آهی برکشم از دل سحرگاهی

بجسم ناتوانم بیش ازین مپسند بار غمچو می دانی محال است این که کوهی را کشد کاهی

مگر خورشید سرعت بهر طوف درگهت داردکه از خنک فلک می افکند نعل بهر ماهی

ز جام بی خودی مست است هرکس را که می بینمدریغا نیست در غفلت سرای دهر آگاهی

مزن یک بارگی تیغ تغافل بر سیه‌بختاننگاهی می‌توان کردن به چشم مرحمت گاهی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از کجا و آرزوی دولت وصلتگدایی را میسر کی شود وصل شهنشاهی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets