شده ام بسته گیسوی شکن پر شکنتمکش ای گل که بگردن نفتد خون منت

غایت لطف تن از چشم منت کرد نهاناین چه جورست که من می کشم از لطف تنت

خاک گشتم که مرا سایه ات افتد بر سرکرد نومیدم ازان نیز صفای بدنت

تو بگفتار در آور نه بقول دگرانهیچ راهی نتوان برد بسر دهنت

لب میگون تو دارد سر خون ریختنمهمه دم می شود این فهم ز رنگ سخنت

چند سازد رسن از رشته جان دلو ز دلمردم دیده کشد آب ز چاه ذقنت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آتشی هست چو فانوس فضولی در تونیست خون اوست نمایان شده از پیرهنت

Bağlayıb qəlbimi geysuyi-xəmi-pürşikənin,Qalacaqdır, məni öldürsən, adın qanlı sənin.

Çox lətifdir bədənin, oldu gözümdən pünhan,Çəkdirir gör nə cəfalər mənə lütfiylə tənin.

Torpaq oldum ki, düşə üstümə kölgən bəlkə,Kəsdi ümmidimi bundan, elə safdır bədənin.

Nitqə gəl, özgələrin sözlərinə uymaq ilə,Olmayıb kimsəyə aydın hələ sirri-dəhənin.

Sözlərindən belə hiss eyləyirəm, nazlı nigar,Qanımı tökməyə mayildir, o ləli-Yəmənin.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Səndə fanus kimi vardı, Füzuli, atəş,Qan deyildir görünən, köynəyin atəşdi sənin.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love