Şikvayi-aşiqanə, yaxud əlhani-pərişan
1
Ey atəşi-eşqi məni hər dəmdə yaxan yar!
Aya bu bürudət nerədən oldu şərərbar?
Bir bilsə idim rahət edərdi dilü ruhum,
Netdi səni, ey sevdiciyim, nifrətə icbar?
Tərk eyləyib işrətgahi-yarani-səfanı,
Olmaqdasan arayişi-cəm'iyyəti-əğyar.
Bizdən kəsərək rabiteyi-mehrü vəfani,
Qoydun, gözəlim, gözəlim, gözləri həsrətkeşi-didar.
Məhbubi-qülub oldumu ən sevmədiyinlər?
Ən sevdiyini nifrətə kim qıldı səzavar?
Dəfn oldumu ərzi-ədəmə tifli-məhəbbət?
Ey əqli çocuq! Doğru sözü eyləmə inkar.
Biqədr elədin qiymətini gövhəri-eşqin,
Mehrin kimi, ünsiyyəti də xar elədin, xar!
Tökdün üzünün ismətini düxtəri-eşqin,
Şayistəmi hər div ola həmməclisi-əbkar?
Biganələri məhrəmi-razi-həram etdin,
Şimdi sənə biganə gəlir məhrəmi-əsrar.
Mən bilməz idim dürri-məhəbbət satılarmış,
Satdın, mələkim! Səhvini kəndin də qıl iqrar.
Zənn eylər idim mən səni naqabili-iğva.
Məshur kim etdi səni, ey didəsi səhhar?
2
Oldunmu bu gün silsiləcünbani-əsarət?
Çeşmində mühəqqir görünür zümreyi-əhrar.
Ey zatını pamali-həqarət edən adəm!
Zənn etmə olur hörmətə şayan riyakar.
Halın edəcək olsa nigahında təcəssüm,
Bir xilqəti-mənfurə olur onda pədidar.
İnsan ona derlər ola bir məsləkə salik,
Denilsə səzadır buna ən şanlı fədakar.
Bilsən sənə bir dərsdir əcrami-səmavi,
Kövkəblərə bax, hər biri bir nöqtədə dəvvar.
Bir saniyə gər eyləsə təbdili-mərakiz,
Düşməzmi fəzayi-ədəmə əncümi-nəvvar?
İbqai-vücud etməyə bir nöqtə gərəkdir,
Şol nöqtədə sabit duraraq olmalı səyyar.
Məslək də vücudi-bəşərin mərkəzi-seyri,
Təbdil edəməz məsləkini hürr olan əbrar.
Öz məsləkini həq bilən ərbabi-fəzail –
Olmuş da nasıl aləmə gör naşiri-ənvar!
Həllac “ənəlhəq” dedi, həq, həq dedi, əlhəq,
Həqqiyyətinə eylədi mahiyyətin isar.
Aya bu deyildirmi həyati-əbədiyyə –
Ehyayi-kəmalat üçün insan ola bərdar?
3
Zülmətdən əgər olsa idi nur girizan,
Olmazdı cahan bərqi-həqiqətlə ziyadar.
Takey olayım sətreyi-övhamə qünudə
Sönsünmü bu üzdən əcəba şö'leyi-əfkar?
Yansınmı cəhalətlə bu nazəndə çiçəklər,
Bihudəmi cənnati-təbiətdəki ənhar?
Dilsiri-füyuz eyləyəlim təşnələbanı,
Olsun vətənin gülşəni bəhcətrəsi-ənzar.
Əshabi-cəhalətlə nədir fərqi-bəhaim?
İnsan ona derlər ola ürfanə həvəskar.
Hər bir əsərin mucidi ürfanü fünundur,
Məhsuli-hünərdir bütün aləmdəki açar.
Cəhl əhli bu gündən belə məhkumi-ədəmdir,
Bu halə baxıb olmalıyız biz dəxi huşyar.
Ovlanmayalım, ovlayalım feyzi-zəfərlə,
Biz də olalım seydgəhi-dəhrə hökümdar.
Takey olalım ribqəpəzirayi-əsarət?
Hürriyyət ilə oldu miləl vasili-dildar.
Nəfx olmadadır, dinləsəniz Suri-sirafil,
Ey qəbri-cəhalətdə yatan, ol dəxi bidar!
Qalxıb da tamaşa elə hövlün ərəsatın,
Əshabi-zilalə denilir: “İdxülü finnar...”
Hər kəs əməlin çəkməyə mizani-ədalət –
İştə qurulub, gəl baxalım əldə nəyin var?
Xalislə dəğəl vəzn olunur səhni-fənadə,
Gəlməkdədir əfvaclə əbrar və əşrar.
Şayani-behişt olmada ərbabi-maarif,
Şayisteyi-niran oluyor hizbi-siyəhkar.
Ərbabi-təməddün edir ehrazi-məratib,
Əsfəllərə layiq görülür vəhşiyi-xunxar.
Hürriyyətə, ülviyyətə, qüdsiyyətə, millət!
Amali-səadətlə olaq biz dəxi təyyar.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/hadi-sikvayi-asiqane-yaxud-elhani-perisan
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Məzhəkəli şe'rlər*Nədir bu qövğa dünyadə, eyvah?!
Hər gülşəndən bir çiçəkNuhun nübüvvətin edər inkar əhli-cəhl,Gavə sitayiş etməyi ürfan hesab edər.
İlhami-XəyyamÖmər Xəyyam ki, mədəni və dühaşünas olan millətlərin tarixində, tarixi-ədəbiyyatında xeymezəni-əzəmət və ehtişam olmuşdur, Xəyyam zindənamdır, əbədhəyatdır, cavidani bir diriliyə malikdir...Şirvanın, o şəhri-viranın, o xaki-xüsrannişanın laqeyd və laübalı şairi, şairi-əzimüşşə'ni deyir ki:
Beşikdən məzara qədər bəşərin əhvalıBir xeyli zaman tifl yatar həbsi-şikəmdə,Ordan atılır dəhrə xilas olduğu dəmdə.