می‌کند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را می‌دهد از بوی بهشت آگاهی

اثر کفر نماندی به جهان از رویتگر نکردی سر زلفت مدد گمراهی

خجلم زان که به رخسار تو گویم ماهیکز تو تا ماه تمام است ز مه تا ماهی

آفتاب است که مشهور جهان است به حسنچشم بد دور ز رویت که چو مه پنجاهی

همه جویند تو را تا تو که را می‌جوییهمه خواهند تو را تا تو که را می‌خواهی

ما گدایان شرف از خاک درت یافته‌ایمآستانت نفروشیم به تخت شاهی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر بود سوی همامت نظری ور نبوداز درت دور نگردد چو سگ خرگاهی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise