اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی

نیست ما را شب وصل تو میسر زیراکه شب تیره شود روز چو رخ بنمایی

چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیستشرمم آید که شکایت کنم از تنهایی

در مه و مهر به یاد تو نظر می‌کردمغیرتم گفت به چشمم که زهی هر جایی

لایق منصب حسنت نبود گر گویمکه چو خورشید جهان‌گیر و جهان‌آرایی

گر به رنگ گل رخسار تو بودی خورشیدهمچو یاقوت نمودی فلک مینایی

با مشام تو لب خوش نفست همنفس استمجمر و عود نه و عطر همی‌آسایی

در حدیث تو که جانی‌ست روان شیرینیبیش از آن است که گویم شکری میخایی

سخنت را همه گوشیم و ز ذوق سخنتگوش بی‌هوش نداند که چه می‌فرمایی

سخنی لایق وصفت ز زبان می‌طلبمای دریغا که وفا می‌نکند گویایی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مهرورز تو همام است زهی حسن و کرمتازه شد در دل پیرم هوس برنایی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets